जश्यास तसे (अंतिम भाग)

   विशालनेही आईच्या सुरात सूर मिसळला, "हो ना, जरा काही दिवस सुट्टी घे, आईची तब्येत बरी नाही ना."
रश्मी दारातच उभी राहून हे सगळं ऐकत होती. तिच्या चेहऱ्यावर राग नव्हता, गडबडही नव्हती. ती शांतपणे आत आली, पर्स खाली ठेवली आणि स्पष्ट, ठाम आवाजात बोलली,
  
    "सासूबाई, माझ्याने हे होणार नाही....मी नोकरी सोडणार नाही आणि सुट्टीही घेणार नाही... आणि त्या बाई चा पगार मी माझ्या नोकरीच्या पैशातून देते तुमच्या मुलाच्या नाही...खोटं असेल तर विचारा तुमच्या मुलाला...   आणि माझ्याशिवाय तुम्हीmedicine घेतल्या का हे सुद्धा तुम्हाला कुणी विचारत नाही... जर तरी तुम्हाला वाटत असेल की मी हे झेपवू शकत नाही, तर तुम्हीही तुमच्या माहेरी जाऊन या, जसं मी गेले होते तेव्हा. नाहीतर आहे तसं चालू द्या.... मी माझ्या पद्धतीने सगळं सांभाळेन."