व्यासांच्या मानसकन्या भाग चोविस (याज्ञसेनी द्रौपदी)

वनवासात असूनही माझ्या गृहिणी पदाच्या जबाबदाऱ्या कमी झाल्या नव्हत्या. धर्मराजाचा पुरोहित आमच्याबरोबर होता. शेकडो लोक, ब्राह्मण, ऋषी,मुनी, आमच्याकडे येऊन पाहुणचार घेऊन जात होते. सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत माझे काम काही संपेना. वनवासात असूनही माझ्या मागची थोऱ्यामोठ्या राजाची मुलगी, सून, बायको या तीनही जबाबदाऱ्या आणि नाती सुटली नाही. जी माणसे पाहूणचारासाठी येत त्यांचे सेवाधर्माने करावयाचे हा धर्माचा भाग तर होताच शिवाय त्यामागे व्यवहार आणि राजकारणही होतं आणि हे सर्व मला सांभाळावं लागे. वनवासात राजवाड्यात मिळायचा तेवढा एकांत नव्हता. राजप्रासादात माझ्या मदतीला दास दासी आणि सेवक होते. इथे मात्र पूर्वी इतके ऐश्वर्य नसूनही आल्या गेल्यांची आणि आश्रितांची वर्दळ होतीच. शिवाय येणाऱ्या प्रत्येक ऋषीने सांगितलेल्या कंटाळवाण्या कथाही ऐकाव्या लागत. पांडवांचे मात्र सगळं मजेत सुरू होतं. शेवटी माझ्याही संयमाचा बांध फुटला. मी धर्म राजाला म्हटलं,”तेरा वर्ष तर तेरा वर्षात संपून जातील त्यानंतर तूम्ही काय करणार आहात? तुम्हाला द्युत खेळायला आवडतं ना मग नळराजाने द्युतावर लिहिलेल्या अक्षतत्व आणि अक्षह्दय या ग्रंथांचा अभ्यास करा आणि द्युतात निष्णांत व्हा.”