व्यासांच्या मानसकन्या भाग बावीस (याज्ञसेनी द्रौपदी)

माझ्या माहेरी माझी आई पृषती आणि इतर राजस्त्रीया, ज्याप्रमाणे राजकारणात लक्ष घालत होत्या तसा इथे माग मुसही नव्हता! माझ्या आईच्या पुढाकारानेच मी अर्थशास्त्राचे शिक्षण घेतलं होतं. त्यामुळे पांडवांकडे असलेलं धन, संपत्ती, सुवर्ण, अलंकार, गोधन, पशुधन, शस्त्र, रथ, अश्व साऱ्यांची मोजदात, पाकगृहाची संपन्नता, अतिथींचं आदरातिथ्य, दास दासींवर देखरेख, सारं मीच बघत होती. मी इंद्रप्रस्थाची साम्राज्ञी नगर जागे होण्यापूर्वी पहाटे उठून तिच्या पाकगृहात जाऊन अग्नी प्रज्वलित करून अन्नपूर्णेला आवाहन करी. ब्राह्मण भोजन, पुरोहितांचे दान धर्म, व्यापाऱ्यांच्या समस्या इथं पासून ते कलाकारांचे मानधन, शस्त्रागाराची देखभाल आणि अखेरच्या दासी पर्यंत सर्वांची भोजन व्यवस्था मी एका हाती सांभाळत होती. पण हस्तीनापुराचं मात्र सारच विलक्षण होतं! इथल्या राजस्त्रीरीया सुवर्ण अलंकारांनी मढवलेल्या केवळ कापडी बाहुल्या वाटायच्या. त्यांचे भावना शून्य चेहरे आणि चेतनाहीन हालचाली मनाला चटका लावत होत्या. एवढ्या संपन्न राजधानीतल्या राजस्त्रीया कधीही आनंदी आणि प्रसन्न दिसल्या नाही. या राजधानीच्या हवेतच काही विलक्षण गुढ तंत्र शक्ती होती की या राजप्रसादाची ती जादू?