भाग २: धमकीचा फोन
गच्चीवरच्या त्या काळोखात आणि मुसळधार पावसात प्रणवचा श्वास जोरात चालला होता. मागे वळून बघायलाही वेळ नव्हता. त्याच्या मागे असलेल्या दोन मारेकऱ्यांच्या पावलांचा आवाज पावसाच्या आवाजात मिसळून गेला होता, पण त्यांच्या हातातल्या शस्त्रांची चमक विजांच्या प्रकाशात स्पष्ट दिसत होती. समोर मृत्यू उभा होता आणि मागे हे सैतान.
प्रणवने गच्चीच्या टोकाकडे धाव घेतली. मंत्रालयाची ही जुनी इमारत आणि तिच्या आणि शेजारच्या इमारतीमध्ये जेमतेम आठ-दहा फुटांचे अंतर होते. खाली पाहिले तर काळोखी दरी दिसत होती, जिथे खाली पावसाचे पाणी वेगाने वाहत होते.
"थांब रे साहेबा ! कुठे पळणार?" मागून एकाचा आवाज आला.
प्रणवने एक दीर्घ श्वास घेतला. त्याच्या पाठीवरच्या बॅगेत ती धगधगती फाईल आणि त्याचे पुरावे होते. जर तो आज इथे थांबला असता, तर उद्याच्या वृत्तपत्रात एका अधिकाऱ्याचा अपघाती मृत्यू अशी बातमी आली असती. त्याने मनातल्या मनात आपल्या वडिलांचे स्मरण केले.
'भयाला जिंकल्याशिवाय सत्याचा विजय होत नाही,' हे त्यांचे शब्द त्याच्या कानात घुमले.
त्याने धावत जाऊन एक मोठी उडी मारली. हवेत असताना काळजाचा ठोका चुकला, पण पुढच्याच क्षणी तो शेजारच्या इमारतीच्या पाण्याच्या टाकीवर जोरदार आदळला. अंगाला खरचटले, गुडघ्यातून कळा निघाल्या, पण तो त्यांच्यापासून सुरक्षित होता. त्याने मागे वळून पाहिले. ते दोन मारेकरी बाजूच्या गच्चीच्या टोकावर थांबले होते. त्यांनी गोळीबार करण्याचा प्रयत्न केला, पण पावसाच्या जोरात आणि अंधारात प्रणव त्यांच्या नजरेतून कधी निसटला हे त्यांना देखील कळले नाही.
तो तिथल्या लोखंडी शिडीवरून खाली उतरला. पायथ्याशी त्याची जुनी पांढरी स्विफ्ट कार उभी होती. त्याने घाईघाईने गाडी सुरू केली आणि मंत्रालयाचा परिसर सोडला. त्याचे हात थरथरत होते, पण त्याने स्वतःला सावरले.
मुंबईचे रस्ते रात्रीच्या वेळी आणि पावसाच्या धुमश्चक्रीत रिकामे दिसत होते. मरिन ड्राईव्हवरच्या लाटा संरक्षक भिंतीला धडकून रस्त्यावर येत होत्या. प्रणवने आरशात पाहिले, कोणी पाठलाग करत आहे का? सध्या तरी मागे कोणी दिसत नव्हते. त्याने खिशातून मोबाईल काढला आणि तो स्विच्ड ऑफ केला. त्याला माहित होते की त्याचे लोकेशन ट्रॅक केले जाऊ शकते.
गाडी चालवताना त्याच्या डोक्यात मगाशी वाचलेली फाईल फिरत होती. 'रुद्र इन्फ्रास्ट्रक्चर'... विक्रम शेठ... ५००० कोटी! हे फक्त कागदावर दिसणारे आकडे होते, खरे मूल्य काय असेल याची काहीच कल्पना नव्हती. अचानक त्याच्या मनात विचार आला, की या फाईलच्या एका प्रतीने जर त्या लोकांमध्ये इतकी खळबळ उडाली असेल, तर पुढे ते काय करतील याचा विचारच कठीण होता?
तो अर्ध्या तासाच्या प्रवासानंतर दादरच्या आपल्या राहत्या घराच्या जवळ पोहोचला. इमारतीच्या खाली गाडी पार्क करताना त्याने आजूबाजूला नजर फिरवली. सगळीकडे शांतता होती, फक्त पावसाची संततधार सुरू होती. तो गाडीतून उतरला आणि घाईने लिफ्टकडे वळाला.
लिफ्टमध्ये असताना त्याने पुन्हा आपला मोबाईल सुरू केला. त्याला त्याच्या पत्नीचा, अनघाचा मेसेज असेल असे वाटले होते. पण जसा फोन ऑन झाला, तसा एका 'अननोन' नंबरवरून फोन खणखणला.
प्रणव क्षणभर थबकला. इतक्या रात्री, या परिस्थितीत कोणाचा फोन असू शकतो? त्याने फोन उचलला, पण काहीच बोलला नाही.
दुसऱ्या बाजूला काही काळ शांतता होती. फक्त कोणाच्या तरी श्वास घेण्याचा जड आवाज येत होता.
"प्रणव सुरेंद्र..." एक थंड, कोरडा आणि करड्या आवाजातला शब्द कानावर पडला.
"उडी मारून वाचलात खरे, पण नशिबाची उडी दरवेळी वाचवू शकत नाही."
प्रणवच्या कपाळावर घामाचे थेंब जमा झाले. "कोण बोलतंय?" त्याने खंबीर आवाजात विचारले, तरीही त्याच्या स्वरातली अस्वस्थता लपत नव्हती.
पलीकडून एक क्रूर हसू ऐकू आले.
"मी कोण आहे यापेक्षा तुझ्याकडे काय आहे, हे जास्त महत्वाचे आहे. ती फाईल... ती तुझ्या आयुष्यातला सर्वात मोठा शाप ठरू शकते. तुला वाटतंय तू खूप मोठा पराक्रम केला आहेस? पण लक्षात ठेव, ज्या यंत्रणेच्या विरोधात तू उभा ठाकला आहेस, ती यंत्रणा तुलाच गिळून टाकेल."
"भ्रष्टाचाराचे पुरावे माझ्याकडे आहेत. मी गप्प बसणार नाही," प्रणव ओरडला.
"पुरावे?" पलीकडचा माणूस शांतपणे म्हणाला.
"पुरावे काय असतात? कागदाचे तुकडे! पण माणसाचे आयुष्य मात्र खूप नाजूक असते. प्रणव, तू एकटा आहेस. तुझ्या मागे ना सत्ता आहे, ना पैसा, तू जी फाईल प्राणपणाने जपत आहेस, तीचा विचार इथेच सोडून दे. उद्या सकाळी ती फाईल मंत्रालयाच्या त्याच केबिनमध्ये हवी. जर तू शहाणपणा दाखवलास, तर तुला आणि तुझ्या कुटुंबाला काही होणार नाही. पण जर तू हट्ट धरलास... तर उद्या सकाळी तुझ्या घरासमोर चिता रचावी लागेल आणि लक्षात ठेव, त्यानंतर कितीही मोठा पाऊस आला, तरी तुझ्या चितेची आग विझू शकणार नाही."
प्रणवच्या हाताने फोन घट्ट आवळून धरला होता.
"धमकी देताय?"
"नाही, सल्ला देतोय. तुझे घर, तुझी बायको अनघा आणि तुझी लहान मुलगी सई... किती सुखी आयुष्य आहे तुमचे. हे सुखाचे घर स्मशान व्हायला वेळ लागणार नाही. फाईल जिथे होती तिथेच परत गेली पाहिजे, नाहीतर तुझा शेवट तू कल्पनाही केली नसशील इतका भयानक असेल. तुला विचार करायला फक्त आजची रात्र देतोय."
आणि फोन कट झाला.
प्रणव तसाच लिफ्टमध्ये उभा राहिला. त्याचे पाय लटपटत होते. समोर लिफ्टचा आरसा होता. त्यात त्याला स्वतःचा चेहरा दिसला, पावसाने भिजलेला, थकलेला.
मारेकरी इमारतीपर्यंत पोहोचले होते, याचा अर्थ ते त्याच्या घरापर्यंतही पोहोचू शकत होते. त्याला आपल्या कुटुंबाची काळजी वाटू लागली. तो धावतच आपल्या घराच्या दरवाजापाशी गेला. त्याने बेल वाजवली.
काही क्षणात दरवाजा उघडला. अनघा समोर उभी होती. तिच्या चेहऱ्यावर काळजी स्पष्ट दिसत होती.
"प्रणव! किती उशीर झाला? आणि तुम्ही असे पूर्ण भिजलात कसे? फोन का बंद होता?"
प्रणवने काहीच उत्तर दिले नाही. त्याने तिला गच्च मिठी मारली. त्याला आपल्या कुटुंबाच्या सुरक्षिततेची भीती वाटत होती, पण त्याच वेळी ती फाईल सुरक्षित ठेवण्याची जबाबदारीही होती.
"काय झालंय? तुम्ही इतके घाबरलेले का आहात?" अनघाने त्याला बाजूला करत विचारले.
"काही नाही ग, जरा जास्त काम होतं आणि बाहेर पाऊसही खूप आहे ना," प्रणवने खोटे हसण्याचा प्रयत्न केला. त्याने सईच्या खोलीत डोकावून पाहिले, ती शांत झोपली होती. तिचा निष्पाप चेहरा पाहून प्रणवचे काळीज हेलावले.
तो बाथरुममध्ये गेला आणि थंड पाण्याखाली उभा राहिला. त्याच्या डोळ्यांसमोर तो फोन कॉल आणि चिता शब्द सतत घुमत होता. त्याला जाणीव झाली होती की, ही लढाई आता केवळ त्याची एकट्याची राहिली नव्हती. यात त्याच्या कुटुंबाचा बळी जाण्याची शक्यता होती.
तो बाहेर आला तेव्हा अनघाने चहा ठेवला होता.
"प्रणव, खरं सांगा काय झालंय? तुम्ही आजपर्यंत असे कधीच वागला नव्हता. काही प्रॉब्लेम आहे का ऑफिसमध्ये?"
प्रणवने तिचा हात हातात घेतला.
"अनघा, जर माझ्यावर काही संकट आले, तर तू सईला घेऊन गावी बाबांकडे जाशील का?"
अनघाच्या हातातला कप थरथरला.
"असं काय बोलताय तुम्ही? काय झालंय नक्की?"
"वेळ आल्यावर सांगेन, पण सध्या इतकेच लक्षात ठेव की मी जे काही करतोय ते बरोबर आहे आणि त्या बदल्यात मला काही किंमत मोजावी लागली, तर ती मोजायला मी तयार आहे."
त्या रात्री प्रणवला झोप लागली नाही. तो खिडकीतून बाहेर पाहत राहिला. रस्त्यावर पुन्हा तीच काळी स्कॉर्पिओ उभी असलेली त्याला दिसली. हेडलाईट्स बंद होते, पण ती तिथेच होती... जणू काही सावजाची वाट पाहत असलेल्या शिकारीच घात लावून बसला होता.
प्रणवने आपली बॅग उघडली आणि ती निळी फाईल बाहेर काढली. त्याने ठरवले होते, तो झुकणार नव्हता, पण त्याचा पुढचा रस्ता किती जणांच्या रक्ताने माखलेला असणार होता हे त्याला देखील माहित नव्हते. धमकीचा पहिला फोन येऊन गेला होता, आता प्रत्यक्ष त्याला सामोरे जायची तयारी करायची होती.
त्याच्या मोबाईलवर पुन्हा एक मेसेज आला,
"टिक-टॉक... वेळ संपत चालली आहे, प्रणव!"
प्रणवने फाईल घट्ट छातीशी धरली. उद्याचा सूर्योदय त्याच्या आयुष्यातला सर्वात मोठा संघर्ष घेऊन येणार होता.
क्रमशः
©®भालचंद्र नरेंद्र देव
सदर कथेचे लिखाण सुरू आहे, पुढील भाग नियमितपणे इरा फेसबुक पेज वर येतील, त्यामुळे पेजला फॉलो करून ठेवा.
ता क: ही कथा पुस्तक काल्पनिक आहे. यातील नावे, पात्रे, स्थळे आणि घटना या लेखकाच्या कल्पनेचा अविष्कार आहेत किंवा काल्पनिक पद्धतीने ती योजली आहेत. कोणाही जिवंत वा मृत व्यक्तीशी, घटना प्रसंगाशी किंवा ठिकाणांशी त्यांचे साधर्म्य आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा.
सर्व हक्क राखीव आहेत, लेखकाच्या स्पष्ट लेखी परवानगीशिवाय या प्रकाशनाचा कोणताही भाग कोणत्याही स्वरूपात किंवा कोणत्याही प्रकारे पुनरुत्पादित किंवा कॉपी केला जाऊ शकत नाही किंवा कोणत्याही डिस्क, टेप, मीडिया किंवा इतर माहिती स्टोरेज डिव्हाइसवर हस्तांतरित किंवा पुनरुत्पादित केला जाऊ शकत नाही. पुस्तक परीक्षणातील संक्षिप्त अवतरण वगळता.
copyright: ©®
Download the app
आता वाचा ईराच्या कथा सोप्या पद्धतीने, आजच ईरा app इंस्टॉल करा